Η Γουμένισσα των χάλκινων και της καταπράσινης φύσης…
Ένα αυγουστιάτικο πρωινό με βρίσκει καθισμένη σε μια καφετέρια κάτω από τα σκιερά πλατάνια της κεντρικής πλατείας της Γουμένισσας . Καθώς απολαμβάνω ένα δροσερό milk - shake μπανάνα, χαζεύω τον κόσμο που πηγαινοέρχεται. Στο ένα παγκάκι της πλατείας κάθονται παιδάκια και παίζουν. Στο άλλο παγκάκι ο «τρελός του χωριού» πίνει καφέ και μιλάει με τον εαυτό του και με τα φαντάσματα του νου του. Μια μεγάλη παρέα μεσηλίκων με τα παιδιά τους ξεσηκώνουν τον τόπο με τις ζωηρές φωνές τους από το παραδίπλα τραπέζι. Κλασικές εικόνες της ελληνικής επαρχίας… Τα παιδιά να κυνηγιόνται σε όλη την πλατεία και οι γονείς να συνομιλούν με δυνατή φωνή. Το παράδοξο της όλης υπόθεσης ήταν ότι οι γονείς, που στα χρώματά τους ήταν αρκετά μελαμψοί, τις περισσότερες φορές μιλούσαν μεταξύ τους σε μια διάλεκτο που έμοιαζε αρκετά με την ποντιακή, χωρίς ωστόσο να είμαι απόλυτα σίγουρη για αυτό. Πότε-πότε ο βασικός πάτερ-φαμίλιας «μάλωνε» τους υπόλοιπους, υποδεικνύοντάς τους να μιλούν στα ελληνικά όταν βρίσκ...